Fyrirlestur

Hér er hressilegt erindi sem er gott fyrir okkur skólafólk að hlusta á: 

http://www.youtube.com/watch?v=mhssZCE2E8Y

 

Gamli gamli

Kjöthleifurinn risinn upp frá dauðum? Í ekkert smá flottu vídeói, alltaf rosadrama hjá honum. Það sem ég hef gaulað undir með honum og dansað við hann í gegnum árin.

Tónleikar

Faðmast í hléinu. Læknesstaðasvipurinn leynir sér ekki

Það voru frábærir tónleikar í Salnum í kvöld undir yfirskriftinni  Tónsnillingar morgundagsins.

Sæunn Þorsteinsdóttir Skúlasonar Þorsteinssonar lék á selló og einhver hávaðaseggur á píanó (Kristinn Örn Kristinsson).  Leiknar voru sónötur og stef eftir Debussy, Beethoven o.fl. Selló er eitthvað svo smart með djúpum og seiðandi tóni og Sæunn alveg frábær, svo falleg, geislandi og gefandi og töfraði fram englatóna úr hljóðfærinu einhver veginn áreynslulaust. Svo var mjög gaman að hitta stolta foreldrana, þau Þorstein og Ólöfu, sem maður sér í mesta lagi einu sinni á ári.

Rex og pex

Mikið finnst mér sjónvarpauglýsingarnar frá Intersport eitthvað hallærislegar. Ungmenni kklæðir sig í útivistarfatnað eða hleypur á bretti í myrkri og svo allt í einu kviknar ljós og þá er eins og viðkomandi hafi brotist inn í búðina og verið staðinn að verki. Hvað á það að þýða? Er þetta einhver vísun í að þjófnaður á Íslandi sé bara töff, líka þegar maður er gripinn glóðvolgur? Og hvernig er það, er þetta ekki Útsvars-stefið sem hljómar undir þessari púkalegu auglýsingu, er því stolið líka? Svo fannst mér eitthvað verulega ógeðfellt við fréttina á baksíðu Fréttablaðsins í fyrradag um Audda og Sveppa að sæða kýr og myndin með fréttinni afar ósmekkleg. En hallærislegast og ósmekklegast af öllu er að skuldsetja lítil börn fyrir hlutabréfaláni, hirða milljónaarð af bréfunum og láta svo allt ganga til baka (nema gróðann).

Hvíti tígurinn

Allmargar bækur sem koma út um þessar mundir eru úr framandi menningarheimum (t.d. Hús moskunnar, Tilræðið, DeNiro og ég, allt fínar bækur og vel þýddar). Í morgun lauk ég við Hvíta tígurinn  (Bookverðlaunin 2008), sem gerist í Indlandi, Ísak Harðarson þýðir hana listilega vel úr ensku. Stórskemmtileg saga, söguhetjan Balram fæðist í litlu þorpi sem er fast í fornum siðum, stéttaskiptingu og  barnaþrælkun, hann gerist þjónn og bílstjóri hvíts auðmanns og fer til í Delhí, brjálæðislega spilltrar og kaótískrar borgar þar sem frumskógarlögmálið ræður. Balram tilheyrir neðsta lagi samfélagsins og þarf að þola margvíslega kúgun og niðurlægingu uns hann tekur til sinna ráða. Boðskapurinn er sá að fátæktin geti af sér grimmd og ofbeldi, geri menn vonda. Balram trúir þvi staðfastlega að þegar hvíti maðurinn verður búinn að ganga frá sjálfum sér með farsímanotkun og eiturlyfjum muni tími hinna brúnu og gulu manna renna upp. Er það svo ósennileg kenning?

Harmur englanna

Ég hef verið að lesa og skrifa um Harm englanna eftir Jón Kalman. Hún er alveg frábær, full af snjó og myrkri. Set ritdóminn hér þegar hann hefur birst í Mbl. Þetta er í senn heimspekileg, pólitísk og söguleg skáldsaga sem er engu síðri en Himnaríki og helvíti sem var algjör snilld. Brugðið er upp margvíslegum myndum af íslensku þjóðlífi eins og það var fyrir um hundrað árum,  karlar eru úttaugaðir af erfiðisvinnu, sjóvolki og búandhokri, en börn, sérstaklega munaðarleysingjar, eru svelt og barin, og konur hugga, líkna og fórna:

“… því þannig hefur það alltaf verið, menn koma slæptir heim, blautir, kaldir af sjó eða engjum, hlamma sér ofan i fletin og konur draga af þeim klæðin og ganga síðan frá meðan þeir hvíla sig, þurrka fötin meðan þeir sofa, þær sofna seint en vakna á undan öllum, undirbúa og þjónusta meðan þeir hvíla sig, meðan þeir lesa, læra að skrifa, meðan þeir mennta sig og ná forskoti, vald kallar alltaf á óréttlæti og þó lífið sé hugsanlega fagurt þá er manneskjan ófullkomin…” (249).

Michael, maðurinn í speglinum

Þegar ég heyrði fyrst í  Michael Jackson, Off the Wall (1979), varð ég mikill aðdáandi tónlistar hans. Svo eltist ég en ekki hann svo leiðir skildu. Nú er ég komin með Man in the Mirror á heilann. Hér er vídeóklippa sem einhver jútjúbnörd hefur límt saman með svipmyndum frá tónleikum með tilheyrandi múgæsingu og yfirliðum unglingsstúlkna:

Smellið HÉR til að lesa  grein um goðið úr Mogganum, frá 15. febrúar 2003.

Stúlkan sem lék sér að eldinum

Loksins gafst mér tími til að fara í bíó og sjá Stúlkuna sem lék sér að eldinum. Í myndinni var stiklað á mjög stóru úr bókinni og margt vel gert en auðvitað er ekki hægt að hafa allt með úr 700 síðna bók. Ekki nýtti leikstjórinn sér nógu vel t.d. að leika sér með möguleikana í íbúð Lisbeth á Lundagatan eða dramatisera endurfundi hennar við föður sinn en sá var ekki nándar nærri nógu afskræmdur þótt ljótur væri. Þá var Niedermann ekki alveg nógu ógnandi fannst mér. Það gladdi mig að Miriam Wu er nauðalík Steinunni vinkonu minni Haralds! Myndin var fín og nú er bara að bíða eftir þeirri þriðju og síðustu og vona að reyfarar framtíðar verði jafngrípandi og Millennium-syrpan.

Brennuvargarnir

Ég  fór á Brennuvargana eftir Max Frisch (1911-1991) í Þjóðleikhúsinu. Skemmtilegt leikrit sem er fullt af ádeilu og á boðskapurinn vel við nú eftir hrunið. “Ég treysti þessum mönnum, hvernig átti mér að detta í hug að þetta væru brennuvargar?” Allir leikarar stóðu sig með stakri prýði, Ólafía Hrönn átti sviðið þegar hún datt í uppklappinu og gerði það mjög fagmannlega. Sviðsmyndin var flott, það var helst kórinn sem ég átti erfitt með að samþykkja, alltaf að tyggja ofan í mann það sem var augljóst. Þýðing Bjarna Jónssonar var ágæt þótt mér finnist alltaf tilgerðarlegt og ótrúverðugt þegar leikarar í góðum fíling eru látnir segja “hvað áttu við?” eða “það var allt og sumt…”

Gestir

Góðir gestir komu í kvöld, Eiríkur Arnar og Siggi Magg, vinir og frændur Brynjars. Kjúklingur og rískubbar í matinn, kaffi á eftir og djúpar samræður. Það er svo gaman þegar gestir koma, látið sjá  ykkur!