UTILE et DULCI

Viðra sig

Steinunn Inga — Thu, 26 Jan 2012 20:47:17 +0000

Ekki hefur beinlínis viðrað til að viðra hundinn. Laugardagurinn var þó bjartur og fagur og við drifum okkur í Heiðmörkina, útivistarparadís innan seilingar. Arwen er samt ekki mikill snjóhundur og verður fljótt kalt. Held ég verði að prjóna á hana peysu eða kaupa kápu handa henni…

Filed under: Arwen, Útivist

Allt með kossi vekur

Steinunn Inga — Wed, 25 Jan 2012 21:02:42 +0000

Ég lauk við Allt með kossi vekur á dögunum. Ég er búin að vera með hana og Hjarta mannsins á náttborðinu alllengi. Bók Guðrúnar Evu Mínervudóttur er fersk, frumleg, ágeng og spennandi, byggingin er úthugsuð og frásagnarhátturinn flottur. Farið er milli heima í tíma og rúmi, mörk veruleika, draums og ímyndunar renna saman, persónurnar eru eins og hjá Dostojevskí; ramba á barmi geðveiki, fara út á ystu nöf og láta mann ekki í friði með örlög sín, einkalíf, skoðanir og gjörðir. Elísabet er klikkuð og kæfandi, Láki maður hennar er myndasögusmiður og tvær sagna hans eru birtar í bókinni, ástar/sköpunarsaga um koss lífsins. Sonur Elísabetar er Davíð sem reynir að lifa venjulegu lífi og púsla sjálfsmyndinni saman eftir erfiða bernsku. Hann á í ástarhaturssambandi við móður sína, og skrifar söguna jafnóðum og brotin raðast saman en það sem knýr hann áfram er m.a. að komast að þætti móður hans í dauða Indi, bestu vinkonu Elísabetar. Indi er kaupsjúk og kvalin, músarleg og meðvirk, í sambúð með dauðyflinu Jóni sem breytist í geðsjúkling þegar hann er vakinn með kossi. Svo fer allt af stað, eldgos og eiturlyf, draumfarir og djöfulgangur. Vel hugsað, spennandi saga með djúpum pælingum um list, heimsendi og dauða. Hér er mjög góður ritdómur um bókina.

Filed under: Bókmenntir

Alvöru menn

Steinunn Inga — Mon, 23 Jan 2012 14:46:39 +0000

Alvöru menn er að finna í Austurbæjarbíói og eru síðustu sýningar í gangi. Það er þýtt og staðfært alla leið frá Ástralíu og lukkast það bara vel. Fór á föstudagskvöldið og skemmti mér konunglega. Þetta er frábært leikrit og margt sannleikskornið um karleðlið, bresti þeirra og komplexa, langanir og þrár, en stykkið segir ekki síður margt um konur þegar að er gáð. Er ekki endalaus togstreita milli kynja um kynhlutverk og ólíkar skilgreiningar og áherslur á ábyrgð og skyldum, barnauppeldi, kynlífi, lífsfyllingu og þörfum? Að ég tali ekki um miðaldurskrísuna og gráa fiðringinn. Alla vega er hér fullt af efni til að moða úr. Á sviðinu eru engir leikmunir en leikararnir sýna snilldartakta í leikmunagerð, þeir brjóta sér leið í gegnum frumskóg, fikra sig yfir hengibrú, svamla í sjó, spóka sig á sandströnd og sötra bjór úr kæliboxi – allt með látbragði og tilheyrandi hljóðum frá Pálma píanóleikara. Mörg atriði voru stórfyndin og leikararnir allir frábærir, Kjartan og Jóhann hittu mig alveg í hjartastað með snilldarleik, Egill er alltaf heillandi og Jóhannes Haukur er flottur. Hárbeitt og miskunnarlaust grín og snilldarleikur, ágætis kvöldskemmtun fyrir konur og kalla.

Filed under: Ýmislegt

Kópavogsvöllur

Steinunn Inga — Sat, 21 Jan 2012 19:35:56 +0000

Ekki hefur viðrað sérlega vel til útihlaupa í desember og janúar. Þá þarf að grípa til annarra ráða því ekki dugir að hreyfa sig ekki neitt. Fyrsta tilraun mín 2012 til að halda áfram að skokka tvisvar-þrisvar í viku eins og sl. haust, fór fram á Kópavogsvelli í vikunni en þar er þessi fína hlaupabraut, 400 m, rudd og slétt og fín.

Filed under: Hlaup

Athyglisgáfan

Steinunn Inga — Thu, 19 Jan 2012 15:45:17 +0000

Skráði mig um daginn á kynningu í kvöld með Gunnu systur um mátt athyglinnar hjá Guðna reipisjógagúru. Hugsaði með mér að ekki veitti af að skerpa athyglisgáfuna. Svo fór ég að athuga klukkan hvað dagskráin byrjaði og komst að því að kynningin var í síðustu viku…

Filed under: Ýmislegt

Ingibjörg eftir Margréti Gunnarsdóttur

Steinunn Inga — Wed, 11 Jan 2012 23:39:12 +0000

Ekki er of margt ritað um íslenskar konur á 19. öld og því er fengur að heilli bók um eina þeirra, Ingibjörgu Einarsdóttur (1804-1879) eftir Margréti Gunnarsdóttur. Ingibjörg er þekktust sem þolinmóð festarmey og síðar eiginkona Jóns Sigurðssonar forseta (1811-1879). Í bókinni er rakin ævisaga Ingibjargar samkvæmt brotakenndum heimildum á borð við aldarfarslýsingar, bréf, bókhaldsreikninga og minnisnótur. Þessar heimildir eru merkar fyrir sinn hatt og segja slitrótta sögu sem Margrét tengir saman á sannfærandi og skemmtilegan hátt. Líklegt verður að teljast að þau Ingibjörg og Jón hafi skrifast á árin 12 sem þau voru trúlofuð en engin bréf milli þeirra hafa varðveist. Ætla má að þau hafi fargað þeim, líklega brennt þau og er það mikill skaði. Það hefði verið gaman að hnýsast í einkamál þeirra og svo sannarlega hefði það skerpt mynd þeirra beggja í huga þjóðarinnar (hér er komið verðugt verkefni fyrir gott skáld: skrifa eldheit ástarbréf Jóns og Imbu!). Bókin fer stirðlega af stað en liðkast eftir því sem á líður enda eykst þá úrval heimilda til að vinna með. Nokkuð er um endurtekningar, bæði efnislegar og í tilvitnunum og ásláttarvillur leynast á örfáum stöðum. Margrét leitar víða heimilda, getur þeirra ávallt í eftirmálsgreinum við hvern kafla, fer vel með og dregur skynsamlegar og vel rökstuddar ályktanir. Mér finnst stórskemmtilegt að lesa um borgaralegt hvunndagslíf og neysluvenjur Ingibjargar og þeirra hjóna, matarboð, jólahald, fatakaup, heimsóknir, ferðalög, og ekki síst allar útréttingarnar sem hún og Jón stóðu í fyrir vini og vandalausa á Íslandi, allt frá því að kaupa tölur og tvinna, velja kaffistell og borðstofusett, upp í að hjúkra sjúklingum, fóstra börn og leita að týndum eiginmönnum. Merkilegast við bókina er að í henni er dregin upp önnur mynd af Ingibjörgu en sú sem við þekkjum t.d. úr skólakerfinu og víðar, í bókstaflegri merkingu. Margrét skoðar ljósmyndir af henni en til er mynd af henni bæði yngri og fallegri en myndin sem jafnan er birt af henni. þar sem hún er niðurdregin og kerlingarleg. Af hverju er sú mynd oftast notuð með myndinni af Jóni, unglegum og dökkum á brún og brá? Tengist það rómantíseringunni á Jóni Sig, að hann hafi átt herfu fyrir konu sem hann neyddist til að giftast, eins konar Árni Magnússon / Arne Arnæus-syndróm? Í ljós kemur að skásta myndin af Ingibjörgu er tekin á sama tíma og mynd af Jóni þegar hann er orðinn gráhærður (bls. 238). Sú mynd af henni fylgir þessari bloggfærslu og prýðir bókarkápuna (sem er flott og smart hönnuð). Skv. bók Margrétar er reyndin er sú að þau Jón voru hin lukkulegustu hjón og jafnræði með þeim í flestu eða þau bættu hvort annað upp. Ingibjörg hefur verið ákveðin og skapheit kona, bóngóð og gestrisin, með hlýtt hjarta sem sló fyrir Jón og föðurlandið alla tíð. Átakanleg er lýsing í bókinni af andláti þeirra hjóna en eftir að Jón dó reis Ingibjörg ekki úr rekkju og lést 9 dögum síðar. Hennar síðasta verk var að gera erfðaskrá þar sem hún gaf íslensku þjóðinni muni og eignir þeirra hjóna og óskaði jafnframt eftir því að hvíla við hlið Jóns í íslenskri mold, dygg og trú allt til dauðans.

Filed under: Bókmenntir

Hálendið eftir Steinar Braga

Steinunn Inga — Mon, 09 Jan 2012 23:12:51 +0000

Steinar Bragi er einn af flottustu “ungu” skáldunum í mínum huga og nýja bókin hans er mögnuð. Hálendið segir frá tveimur pörum á jeppaferðalagi, með veiðigræjur, ipod, steikur og hvítvín í skottinu. Þau hyggjast gera sér glaðan dag í fögru landslagi í grennd við Öskju. Þetta er borgarfólk, malbiksgaurar og framapotarar, hrungæjar og uppagellur, dramatískar og lífsreyndar persónur sem eiga hver sína fortíð, brotakennda sögu um uppvöxt og mótun sem varpar ljósi á þær. Heilmikil sálfræðistúdía. Hrafn hefur auðgast á verðbréfum og yfirtökum, Vigdís er einmana og reynir að halda sönsum í trylltum heimi, Egill hefur tapað öllu og stefnir í glötun, Anna er með minnimáttarkennd, sjálfhverf og týnd. Hvernig vegnar þessu fólki þar sem náttúran er viðsjál, myrkrið varasamt og hættur í hverjum hól? Dularfullir atburðir gerast, pörin setjast upp hjá grunsamlegum skötuhjúum á afskekktum bæ, vinátta og fjandskapur takast á, nánd og samskipti reyna á þolrifin, alls konar tilfinningar, flækjur, fortíðarvandi, losti og græðgi skjóta upp kolli og sundra hópnum þar til hver og einn mætir hryllilegum örlögum sínum. Hrikalega spennandi saga sem í lokin er hvorki hægt að lesa né leggja frá sér.

Filed under: Bókmenntir

Áramótaannáll 2011

Steinunn Inga — Thu, 05 Jan 2012 22:33:02 +0000

Árið 2011 var mér og mínum gott. Þegar ég lít um öxl stendur sumarferðalagið uppúr ásamt tilburðum mínum til að hlaupa mér til heilsubótar. Í janúar byrjaði ég á hlaupanámskeiði hjá Daníel og tók síðan bæði þátt í RVK-maraþoninu og Hjartadagshlaupinu auk þess sem ég skokkaði einn sumardag milli Hellissands og Ólafsvíkur sem ég er afar stolt af. Þá vorum við MK-kellur mjög duglegar að skokka tvisvar í viku í allt haust en dró af okkur í desember vegna snjóa og ófærðar. Tvær reisur fór ég til útlanda, í maí fór ég til. Pétursborgar og Helsinki með MK og í október fórum við Brynjar til Boston í nokkra daga. Ég las mikið, skrifaði ekkert, ekki einu sinni ritdóma fyrir Moggann sem ég hef gert í áratug en ég tók sæti í launanefnd úthlutunarsjóðs rithöfunda og þýddi eina smásögu eftir Katherine Mansfield mér til skemmtunar og geymi í skúffunni. Við stóðum í miklum framkvæmdum á árinu, tókum baðherbergið í nefið með ærinni fyrirhöfn og miklum tilkostnaði en erum nú með besta og flottasta baðið í bænum. Ég er í betra formi en nokkru sinni á ævinni, börnin mín eru hress og frísk, mamma spræk en pabbi heilsuveill þótt alltaf sé hann spaugsamur og elskulegur. Systur mínar og þeirra fjölskyldur eru í góðum gír og vinir mínir hressir og skemmtilegir. Við frænkur í móðurætt hittumst á árlegum Budduleikum, 2011 á Rangárbökkum, svaðalegt geim sem stendur alltaf eina helgi. Félagsskapur Ringó-liða er frábær upplyfting og samkomur 63-stelpna úr Barnaskólanum óborganlegar. Þótt lífið sé oftast bjart og gott þá dimmir stundum. Í árslok lést ástkær frænka mín, Diddamma, eftir langa baráttu við krabbamein. Dauðinn minnir mann á að lífið er dýrmætt en hverfult og vinir manns ekki til taks að eilífu. Á haustdögum hóf ég nám í stjórnun sem stendur fram á næsta vor og skráði mig á 2 námskeið hjá endurmenntun sem bæði féllu niður vegna nemendafæðar (um Michel Houellebecq og verk Gyrðis). Ég guggnaði á gamlársdagskhlaupinu og mig langaði á matreiðslunámskeið en fór ekki því ég þóttist hafa of mikið að gera og ég var ekki nógu dugleg að heimsækja vini mína og ættingja eða bjóða fólki heim til mín. Tíkin Arwen var gleðigjafi eins og alltaf, síkát og fögur, skemmtileg og kelin. Og aldrei fór ég norður. En margt gott dreif á daga mína. Jólin voru yndisleg, ekki síst jólaboðið mitt og okkar systra sem að þessu sinni var í sveitasælunni. Við áramótin eru ýmis fyrirheit í gangi um enn meiri heilsubót og betra líf, en er virkilega heilt ár síðan ég varð ekki að betri manneskju?

UTILE et DULCI

Viðra sig

Allt með kossi vekur

Alvöru menn

Kópavogsvöllur

Athyglisgáfan

Ingibjörg eftir Margréti Gunnarsdóttur

Hálendið eftir Steinar Braga

Áramótaannáll 2011

Fleiri jólamyndir

Jólamyndir